Maar meisje toch, waar begin je aan?

Dat heb ik mezelf wel tien keer per dag afgevraagd sinds de inschrijving voor de marathon en ik heb niet het idee dat die vraag snel uit mijn hoofd zal gaan. Sterker nog, ik vermoed dat ik me dat nog vaak zal afvragen en zeker op het moment suprême.

Afgelopen zondag begon ik aan het officiele marathon schema, 4 blokken van elk 6 weken. De sportschool maakt een fitness schema op maat omdat je een sterke romp (core) moet hebben om 42,195k te kunnen uitlopen en ik ook graag die marathon uitloopt met sterke armen. In plaats van zo'n zwabberende kipfilets.
De eerste week ben ik al 2 keer zeiknat geregend, van de 3 lopen. Mooi begin. Maar wat wil je ook met een voorjaarsmarathon. Dan moet je in de herfst en winter trainen.
Dit najaar staat de Zevenheuvelenloop nog op het programma en de Halve Marathon Ell. U weet wel, die wereldstad? Nee? Me neither. Ligt ergens onder Weert. Of zo.

Dan een paar maanden "alleen maar" trainen (en vooral ook gewoon léven) en dan komt de historische Annendaalloop. Ook een Halve, vlak naast de deur. Twee weken voor Rotterdam nog de Venloop en dan is D-day.

Geen last minute wedstrijden meer, het zal schelen in de portemonnee en steeds wisselende planning. Ik heb zin in. Ondanks dat stemmetje in mijn hoofd

Welkom!

Twee jaar na het sluiten van een zeer goed gelezen maar persoonlijk blog, baar ik nu een nieuw kindje. Want.... *tromgeroffel*.... ik ga de marathon van Rotterdam lopen....

Die had u niet zien aankomen hè? Die kleine Limburgse kabouter met die grote waffel. Die gaat dus de marathon lopen. Echt wel.
Want: als je denkt dat je het kunt, dan ben je al halverwege. Dus. Nog maar 21,1k en ik ben er al. Dat scheelt!

Nog geen 2 jaar geleden begon ik met hardlopen, na een tweet over Evy en ik bedacht: he, die heb ik ook nog ergens liggen. Dus ik trok Evy uit de kast, samen met 'n antieke iPod en ging hardlopen. En ik ben nooit meer gestopt. Hardlopen hielp me uit de postnatale depressie, die me overviel na de geboorte van mijn 2e kind. Hardlopen hielp me de diagnose Crohn verwerken, een diagnose uit 2012 na 11 jaar buikpijn, veel klachten en meerdere operaties.
Ja, u leest het goed hardlopen met de ziekte Crohn. Das nog een grotere uitdaging dan hardlopen terwijl je een druk jong gezin hebt waarvan de jongste telg nog niet naar school gaat, beide ouders een drukke baan hebben, er zwemlessen en speelafspraakjes gemaakt worden enzovoorts enzoverder. Hardlopen met de ziekte van Crohn is een enorme opgave, soms een onmogelijke. Maar ik doe het, op eigen tempo en met inachtneming van mijn lijf.

Sinds ik hardloop, ben ik steeds verdere afstanden gaan lopen. Begin 2013 mijn eerste Halve, de City Pier City. In de sneeuw en ijzige kou, liep ik in 2:13 uur de 21,1k uit. Gesloopt was ik.
750 kilometer later liep ik, 2 wkn geleden, de Halve van Eindhoven. In 1:55:54! Kipfit was ik.
Al tijdens het lopen van Eindhoven wist ik: ik wil meer. En zo schreef ik me diezelfde dag nog in voor Rotterdam. En zo was het geregeld: ingeschreven, betaald, trainer geregeld en weblog gemaakt.
Rotterdam in 2014. En ik ben erbij!
En nu mag mij volgen. Wat een feest gaat het worden.